Welkomsblog!

Ik heb lang gedacht dat ons leven eigenlijk helemaal niet interessant genoeg was om over te schrijven.

We zijn gewoon een gezin van drie. Mijn man, ik en onze zoon Kjell.

We wonen in Limburg, werken, betalen rekeningen, discussiëren over wat we gaan eten en proberen ergens tussendoor ons huishouden enigszins bewoonbaar te houden.

Gewoon normaal dus.

Ware het niet dat normaal hier thuis nogal een rekbaar begrip is.

Ik ben Sharona. Vrouw van, moeder van, verpleegkundige, regelneef, piekeraar en iemand die met verbazingwekkend veel overtuiging aan een nieuw project kan beginnen terwijl er nog ongeveer zeventien andere projecten half afgemaakt op me liggen te wachten.

Daarnaast volg ik inmiddels drie uur therapie per week.

Niet omdat ik zo lekker veel vrije tijd over had.
Dat leek me gewoon nog een leuke hobby erbij.

Mijn hoofd bleek namelijk óók een project te zijn.

En eerlijk is eerlijk: dat project had inmiddels wel wat achterstallig onderhoud.

Dan hebben we mijn man.

De relatief nuchtere factor binnen ons gezin. Degene die soms één blik nodig heeft om te zien dat ik in mijn hoofd alweer twaalf afslagen verder ben.

En dan is er Kjell.

Kjell is tien jaar, heeft autisme en een ontwikkelingsachterstand en is zonder enige twijfel het middelpunt van ons kleine universum.

Hij bekijkt de wereld op zijn eigen manier.

Dingen die voor andere kinderen vanzelfsprekend zijn, kunnen voor hem ingewikkeld zijn. Tegelijkertijd kan hij ons compleet verbazen met dingen waarvan we dachten dat ze juist moeilijk zouden worden.

We plannen daarom behoorlijk veel.
We bereiden voor.
We denken vooruit.
We hebben back-ups voor onze back-ups.

En vervolgens doet het leven iets totaal anders.

Welkom bij Plan B.

Plan B is hier thuis inmiddels geen noodoplossing meer.

Plan B is een levensstijl.

Soms is Plan B klein.

We zouden dit eten, maar Kjell wil het niet. Prima. Dan eten we iets anders.

Soms is Plan B iets groter.

Zoals op vakantie ontdekken dat een prachtig uitzicht op een zwemmeer voor jouw kind niet “wat heerlijk rustgevend” betekent, maar vooral:

DAAR. MOET. IK. IN.

Dan kan het gebeuren dat je ’s avonds besluit naar huis te rijden omdat je ziet dat je kind het niet meer trekt.

Of dat je een paar dagen later in datzelfde vakantiehuisje wakker wordt en ontdekt dat meneer zelf de schuifpui heeft geopend en al vrolijk buiten in het speeltuintje zit.

Dan slaap je de volgende nacht dus met matrassen voor de schuifpui.

Niet omdat dat in de reisbrochure stond.

Maar omdat Plan B ook een plan is.

Inmiddels zijn we overigens weer veilig thuis.

Zonder meer.
En zonder matrassen voor de schuifpui.

Gelukkig.

Ons leven draait voor een deel om zorg. Daar kan ik niet omheen.

We hebben afspraken, behandelingen, medicatie, begeleiding, speciaal onderwijs en een PGB-administratie waarvan ik regelmatig vermoed dat die speciaal ontworpen is om te kijken hoeveel formulieren een mens kan verdragen voordat hij breekt.

Maar ons leven is niet alleen zorg.

En Kjell is al helemaal niet alleen zijn diagnose.

We gaan op vakantie. We lachen. We maken ruzie. We hebben familie. Ik werk in de zorg. Ik probeer af en toe iets aan mezelf te doen. Mijn man en ik proberen tussen alles door ook nog te onthouden dat we behalve papa en mama ooit gewoon twee mensen waren die elkaar leuk vonden.

En ik maak me zorgen.

God, wat kan ik me zorgen maken.

Het ene moment heel terecht.
Het volgende moment over een rood plekje waarvan mijn man zegt:

“Volgens mij heeft een kind hem gewoon geknepen.”

Waarop ik denk:
Ja, waarschijnlijk.

En vervolgens toch een foto maak.

Want sinds enige tijd heb ik nog een gezinslid.
Geen idee hoe we vroeger zonder hem functioneerden.

Mijn digitale huisgenoot.

Een AI die inmiddels ongevraagd betrokken is bij ongeveer alles wat hier gebeurt.

Van belangrijke formulieren tot vakantieplannen.
Van chloorwaardes tot calorieën.

Van “kan dit kwaad?” tot “KIJK NAAR DEZE FOTO, WAT IS DIT?”

En mijn digitale huisgenoot heeft inmiddels één belangrijke levensles geleerd:

Wanneer ik na een medische uitleg alleen nog het woord “WANT?” terugstuur, is het tijd om onmiddellijk te stoppen met het benoemen van zeldzame mogelijkheden.

Want ik ben verpleegkundige.
Dat klinkt handig wanneer je een kind hebt.
Dat is het ook.

Tot je precies genoeg medische kennis hebt om van een onschuldig symptoom in gedachten binnen vier minuten op de afdeling oncologie te belanden.

Daarom dus die therapie.
Drie uur per week.

We komen er wel.

Dit wordt geen blog waarin ik vertel hoe je een kind met autisme moet opvoeden.

Ik ben geen opvoedgoeroe.

Dit wordt ook geen blog waarin ik vertel hoe je je huwelijk, carrière, financiën, mentale gezondheid en huishouden perfect in balans houdt.

Mocht iemand weten hoe dát moet, dan mag diegene trouwens contact opnemen.

Ik schrijf over hoe wij het doen.

Over Kjell en alles wat hij ons leert.

Over moeder zijn en soms even helemaal klaar zijn met moederen.

Over werken in de zorg en thuiskomen in een gezin waar zorg nooit helemaal stopt.

Over therapie.

Over mijn man.

Over PGB’s, vakanties, geld, afvallen, schuldgevoel, trots, liefde, overprikkeling en de volkomen willekeurige situaties waarin we regelmatig terechtkomen.

Over de dagen waarop Plan A wonder boven wonder gewoon lukt.

En over de veel interessantere dagen waarop alles volledig anders loopt.

Want als ik de afgelopen jaren iets geleerd heb, is het dit:
Je kunt je hele leven proberen alles onder controle te houden.

Je kunt plannen.
Voorbereiden.
Vooruitdenken.
Lijstjes maken.

En soms loopt het alsnog compleet anders.

Dan kun je twee dingen doen.
Je kunt blijven balen dat Plan A niet gelukt is.
Of je kijkt naar de puinhoop, zucht een keer diep en denkt:

Nou ja.

Plan B is ook een plan.

Welkom in ons leven. ❤️