Van huwelijksnacht tot klaplong.

Er zijn gezinnen die in de zomervakantie tot rust komen.

Die uitslapen, ijsjes eten en ’s avonds met een wijntje op het terras zitten.

Wij zijn niet van die mensen.

Kjell ging deze week een dagje naar de BSO.
Want structuur.

Voor andere kinderen betekent zomervakantie: lekker niks moeten en zes weken lang geen idee hebben welke dag het is.

Voor Kjell betekent het vooral:

WIE HEEFT MIJN DAGSTRUCTUUR IN DE FIK GESTOKEN?!

School weg. Vaste tijden weg. Iedere dag andere plannen. En dan verwachten wij ook nog dat hij daar flexibel mee omgaat.

Schattig van ons.

Dus Kjell naar de BSO en papa en mama hadden ineens een paar uur samen.

Romantisch uitje?

Jazeker.

Naar de milieustraat.

Andere stellen gaan brunchen of boeken een massage. Wij gooiden een achterbak vol zooi in een container en gingen daarna lunchen.

Want romantiek moet je zelf maken.

En soms ruikt romantiek gewoon een beetje naar grofvuil.

Thuis bleek onze parasol ondertussen zelfstandig op vakantie te zijn gegaan.

Over de schutting.

Bij de buren.

Die zes weken op vakantie zijn.

Natuurlijk.

Dus papa stond even later met een ladder en een bezem een reddingsoperatie uit te voeren, terwijl mama de uiterst belangrijke taak had om vanaf de grond aanwijzingen te geven.

Na een aantal manoeuvres die waarschijnlijk niet onder onze aansprakelijkheidsverzekering vallen, was de parasol weer thuis.

Parasol gered.

Papa nog in leven.

En door.

We besloten ook nog naar de kermis te gaan, samen met opa en oma.

Want structuur en regelmaat.

Ik zie zelf ook de logica.

Papa en Kjell zijn daar ongeveer in ieder apparaat geweest waarbij ik al misselijk word van het waarschuwingsbord.

En toen vonden oma, Kjell en mama het een uitstekend idee om met z’n drieën in één rups-karretje te gaan.

Mama aan de buitenkant.

Daarnaast oma.

Daarnaast Kjell.

Belangrijke informatie, zo bleek.

Dat ding ging volgens mijn zeer betrouwbare berekeningen ongeveer 174 kilometer per uur.

Kjell schoof tegen oma.

Oma schoof tegen mama.

En mama kon nergens meer heen.

Aan de ene kant zat haar voltallige familie en aan de andere kant alleen nog de buitenwand van het karretje en, vermoedelijk, het hiernamaals.

Kjell gierde het uit.

Oma had de tijd van haar leven.

Mama voelde haar linkerlong langzaam ontslag nemen.

Toen de attractie stopte, stapten oma en Kjell vrolijk uit en moest mama vermoedelijk door personeel uit de bekleding worden losgeweekt.

Conclusie: “we passen best met z’n drieën” is geen geldige veiligheidsberekening.

Volgend jaar houd ik de jassen vast.

O ja, we waren ook nog tien jaar getrouwd

Een maand geleden waren papa en mama tien jaar getrouwd.

En deze week hadden we eindelijk tijd om daar daadwerkelijk iets mee te doen.

Dus gingen we van woensdag op donderdag een nachtje samen weg.

Dat betekende ook dat Kjell voor het eerst in zes jaar weer bij oma bleef slapen.

Kjell vond dat prima.

Mama had ondertussen ongeveer 86 rampscenario’s uitgewerkt.

Wat als hij niet slaapt? Wat als hij naar huis wil? Wat als oma belt? Wat als we midden in de nacht terug moeten? Wat als er brand uitbreekt? Een meteoriet inslaat? Hij besluit zelfstandig naar Frankrijk te lopen?

Papa: “Het komt echt wel goed.”

Mama: “JA DAT WEET IK OOK WEL.”

Mama wist dat duidelijk niet.

Dus vierden we romantisch ons tienjarig huwelijk terwijl mama iedere zeven minuten haar telefoon controleerde.

En toen gebeurde het ondenkbare.

Helemaal niks.

Meneer sliep gewoon bij oma alsof hij dit iedere woensdag deed.

Geen drama. Geen telefoontje. Geen nachtelijke evacuatie.

Blijkbaar was mama de enige die therapie nodig had voor deze logeerpartij.

Eenmaal thuis vond het universum blijkbaar dat we genoeg rust hadden gehad.

Kjell besloot ’s nachts om 00:43 uur dat hij uitgeslapen was.

Niet 04:43.

Niet 05:43.

00:43.

Dat is geen vroeg wakker worden.

Dat is gewoon weigeren om gisteren af te maken.

En toen begon Operatie Wie Slaapt Waar?

Mama slaapt met een CPAP en is na bedtijd dus feitelijk vaste infrastructuur.

Slang eraan. Masker op. Stekker in de muur.

Dus papa mocht verhuizen.

Naar Kjells bed.

Terug.

Weer naar Kjells bed.

En uiteindelijk nóg een keer.

Drie verhuizingen in één nacht.

Op een gegeven moment wist niemand meer waar papa officieel woonde.

Mama lag aangesloten op het elektriciteitsnet, papa zwierf met zijn kussen door de woning alsof zijn huurcontract was ontbonden en Kjell was om 00:43 gewoon begonnen aan een nieuwe werkdag.

En te bedenken dat we een paar dagen geleden 05:30 nog vroeg vonden.

Wat waren we jong en naïef......

Dus ja.

De dagstructuur stond in de fik, onze date vond plaats op de milieustraat, de parasol probeerde te emigreren, mama verloor bijna een long op de kermis, ons tienjarig huwelijk werd met een maand vertraging gevierd en Kjell bewees dat hij prima bij oma kan slapen — maar thuis liever om 00:43 aan morgen begint.

We denken regelmatig:

Zo. Volgens mij hebben we het aardig voor elkaar.

Plan B is ook een plan.

Al zouden we het bijzonder waarderen als Plan A vannacht gewoon eens inhoudt:

iedereen in zijn eigen bed en niemand vóór 06:00 een mening.