De week waar plan A per ongeluk werkte.

Sommige mensen hebben weken waarin weinig gebeurt.

Ze werken. Doen boodschappen. Kijken een serie. Vouwen een was op.

Wij blijkbaar niet.

Wij proppen in één week een onhandelbare tent, een cadeaucrisis, een mislukte midweek, een zwemmersoor, een impulsieve lichaamsverbouwing én een dag Efteling.

Gewoon omdat rust kennelijk niet bij ons abonnement inbegrepen zit.

Het begon allemaal met een fantastisch idee van de directeur.

De tent moest in de tuin.

Voor wie hier voor het eerst leest: de directeur is Kjell. Tien jaar oud en sinds zijn geboorte eindverantwoordelijk voor de volledige bedrijfsvoering binnen ons gezin.

Wij zijn personeel.

Dus de Decathlon 2 Seconds-tent ging de tuin in.

Openmaken duurde inderdaad twee seconden.

Kijk. Daar hebben ze dus technisch gezien niet over gelogen.

Alleen het opvouwen.

Jezus Christus.

Ik heb dat ding gedraaid, dubbelgevouwen, weer open laten springen en op een gegeven moment volgens mij zelfs geprobeerd te intimideren.

Niks.

Uiteindelijk mijn digitale huisgenoot erbij gehaald voor technische ondersteuning, waarna ik met instructies als “draai de ringen naar elkaar toe” aan de slag ging.

Welke ringen?!

DAT HELE DING IS EEN RING.

Na veel geweld, lichte agressie en het verlies van een stuk levensvreugde zat hij uiteindelijk weer in de hoes.

2 Seconds-tent.

Ja.

Open.

De rest van de naam zijn ze voor het gemak vergeten.

Vervolgens moest er een cadeau worden uitgezocht voor de tiende verjaardag van onze algemeen directeur.

Normale ouders vragen:

“Wat wil je voor je verjaardag?”

En dan zegt zo’n kind bijvoorbeeld Lego.

Handig.

Kjell is alleen nooit echt van dat soort administratieve gemakken geweest. De beste man heeft ongeveer zes jaar lang gedacht: praten? Nee bedankt.

Dus wij gingen weer ouderwets op onderzoek uit.

Waar kijkt hij naar?
Waar speelt hij mee?
Wat vindt hij leuk?
Wat vindt hij vandaag leuk maar morgen absoluut niet meer?
Waar kunnen wij €80 aan uitgeven zodat hij uiteindelijk drie uur met de doos speelt?

Het kopen van een verjaardagscadeau veranderde binnen een half uur in een multidisciplinair overleg.

Maar goed.

Directie tevreden.

Daar doen we het voor.

Toen gingen we een midweek weg.
Je kent dat wel.

Even eruit.
Andere omgeving.

Zwemmen.
Ontspannen.

HAHAHAHAHAHA.

Kjell kreeg een zwemmersoor.

Een week niet zwemmen was het doktorsadvies gepaard met wat zure druppels.

En laat zwemmen nou ongeveer de helft van het bestaansrecht van een vakantie vormen volgens onze directeur.

Niet zwemmen?

Dan kunnen we net zo goed naar een conferentie over belastingrecht.

Dus daar zaten we.

In ons vakantiehuisje.

Met een kind dat niet mocht zwemmen.

Na twee nachten keken mijn man en ik elkaar aan en namen we de enige volwassen, weloverwogen beslissing:

WE GAAN NAAR HUIS.

Midweek geboekt.
Weekend gekregen.

Financieel gezien geen meesterzet, maar geestelijk absoluut rendement.

Plan B had wederom de vergadering overgenomen.

Ondertussen vond ik een neuspiercing noodzakelijk

Want blijkbaar vond ik dat er nog niet genoeg gebeurde.

Ergens tussendoor dacht ik ineens:

Weet je wat ik nodig heb?

Niet rust.

Niet een massage.

Niet acht uur slaap.

Een gat in mijn neus.

Dus ik ging een neuspiercing laten zetten.

Nu beschouw ik mezelf toch als iemand die wel iets kan hebben.

Ik ben bevallen.

Ik werk in de zorg.

Ik voed de directeur op.

Ik heb die fucking tent opgevouwen.

Dus zo’n naaldje door mijn neus?

Kom maar door.

Nou.

Ik heb mezelf schromelijk overschat.

“Het is maar even.”

JA, EEN AANRIJDING IS OOK MAAR EVEN.

Die naald ging erin en mijn ogen begonnen spontaan te huilen zonder voorafgaand overleg met de rest van mijn gezicht.

Mijn ziel stond ondertussen al buiten.

Ik dacht werkelijk:

WAAROM DOE IK DIT VRIJWILLIG?

Drie minuten later keek ik in de spiegel.

“Ohhhh, leuk!”

Vrouwen.
Niet te redden.

Om de vakantie een beetje feestelijk af te sluiten gingen we ook nog naar de Efteling.

Een volledige dag pretpark met de directeur.

Dus uiteraard vertrokken wij niet met alleen Plan A.

Ben je gek.

Plan A ging mee.

Plan B ging mee.

Plan C stond stand-by.

Plan D zat vermoedelijk ergens onderin mijn tas tussen de koekjes, paracetamol, pleisters en andere spullen waarmee moeders blijkbaar een middelgrote burgeroorlog kunnen overleven.

We waren voorbereid op alles.

En toen gebeurde er iets zó onverwachts dat ik eigenlijk vind dat het KNMI er een waarschuwing voor had moeten afgeven.

Alles ging goed.

Niet een beetje goed.

Gewoon…

GOED.

Kjell had de dag van zijn leven.

Achtbaan?

ERIN.

Volgende?

ERIN.

Nog een?

JAZEKER.

Meneer werkte alle achtbanen af alsof hij een stempelkaart had en er bij tien ritjes een gratis hypotheek vanaf kon.

Hij genoot.

Hij lachte.

Hij wilde door.

En wij liepen erachteraan, aanvankelijk nog wantrouwend.

Wanneer komt het?

Niks.

Nu dan?

Niks.

PLAN A BLEEF GEWOON STAAN.

Geen voortijdige evacuatie.

Geen crisisoverleg op een bankje.

Geen “we zien wel hoe ver we komen”.

Geen ouders die elkaar met één blik aankijken en precies weten:

Inpakken. Wegwezen.

Niks van dat alles.

Gewoon een geweldige dag met een intens gelukkig kind.

En ergens tussen achtbaan nummer zoveel en de volgende attractie realiseerde ik me:

Dit is dus hoe Plan A voelt.

Bijzonder.

Rustgevend.

Kan het iedereen aanraden.

We hebben voor de zekerheid wel even gecontroleerd of we niet per ongeluk het verkeerde kind uit een achtbaan hadden meegenomen.

Maar nee.

Gewoon onze eigen directeur.

Blijkbaar had hij besloten het personeel een dag vrij te geven.

En zo eindigde een week die begon met een tent die we bijna ritueel in brand hadden gestoken en eindigde met een volledig geslaagde dag Efteling.

Dus de conclusie van deze week?

Plan B is ook een plan.

Absoluut.

Maar heel af en toe…

werkt Plan A.

En als dat gebeurt:

NIET AANKOMEN. NIET BEWEGEN. NIET TE HARD ADEMEN.

Gewoon genieten voordat iemand het universum erop wijst dat er een administratieve fout is gemaakt.