The ordinary life

Nou mensen.

Deze week gebeurde er…

vrijwel geen reet.

En dat is voor ons eigenlijk best bijzonder.

Geen vakantie die halverwege gestaakt moest worden. Geen kind dat besloot dat de dag prima om 03:47 uur kon beginnen. Geen medische verrassingen. Geen complete gezinscrisis en — hou je vast — Plan B is niet eens nodig geweest.

Plan A heeft het gewoon een hele week volgehouden.

We weten zelf ook niet goed wat ons overkomt.

Kjells eerste schoolweek zit erop en die gaat gewoon hartstikke goed.

Geen klachten van het schoolbestuur.

Geen telefoontjes.

Geen verzoek tot schorsing.

Geen aangetekende brief waarin vriendelijk doch dringend wordt verzocht hem weer op te halen.

Niks.

Dus bij dezen willen wij Kjell feliciteren met het succesvol doorlopen van week één zonder bestuurlijke consequenties.

Wij zijn trots.

En enigszins verbaasd.

Ondertussen is moeder veranderd in een keukenprinses

We zijn thuis ook nog steeds bezig met onze poging om wat gezonder en bewuster te eten.

En blijkbaar heb ik daarbij besloten dat ik voortaan alles zelf moet produceren.

Pancakes in de ochtend.

Cruffins.

Zelfgemaakte granola.

Wraps.

Tussendoortjes.

Avondeten.

Nog even en ik sta om 05:00 uur zelf tarwe te dorsen omdat brood uit een zak ineens niet meer bij mijn nieuwe persoonlijkheid past.

Het gaat overigens verrassend goed.

Alleen heb ik inmiddels wel een vaste standplaats in de keuken en overweeg ik serieus om daar gewoon een bed neer te zetten.

Scheelt weer reistijd.

Mijn eerste werkdag na mijn vrije dagen zit er inmiddels ook alweer op.

Och jongens.

Ze hadden me gemist...

Je voelde de warmte
De opluchting
De erehaag

Nee.

Of misschien wel, maar ik heb er in ieder geval geen taart of welkomstcomité kunnen ontdekken.

Gewoon uniform aan en dóór.

Papa vindt werken trouwens zó ontzettend leuk dat hij volgende week gewoon weer gaat.

Wat een doorzetter.

Wat een passie.

Wat een arbeidsethos.

Wat een man.

Deze week had ik ook mijn eerste groepssessie.
Daar had ik me vooraf uiteraard totaal niet druk over gemaakt.

Behalve dan dat ik er ongeveer 47 verschillende rampscenario’s voor had bedacht.

Wat als ik iets moet zeggen?

Wat als iedereen naar me kijkt?

Wat als ik moet vertellen hoe ik me voel?

Wat als ik spontaan besluit naar België te emigreren om er maar niet heen te hoeven?

Uiteindelijk ben ik gewoon gegaan.

En toen bleek het…

prima.

Sterker nog: tijdens die sessie kreeg ik zelfs even het idee dat het bij mij allemaal nog wel meeviel.

Dus fijn dat ik mezelf vooraf weer compleet psychisch door de gehaktmolen heb gehaald voor iets wat achteraf ongeveer net zo spannend bleek als een afspraak bij de mondhygiënist.

Typisch.

Toen stortte mijn complete infrastructuur in
En deed mijn telefoon raar.

Niet eens volledig kapot.

Gewoon genoeg om mij binnen ongeveer drie minuten te laten ontdekken dat ik zonder dat apparaat blijkbaar geen functionerend mens meer ben.

Mijn agenda staat erin.

Mijn bankzaken staan erin.

Mijn afspraken staan erin.

Mijn halve geheugen staat erin.

Ik betaal ermee.

Ik pin ermee.

Ik regel werkelijk mijn hele leven ermee.

En toen realiseerde ik me ineens:

ik weet de pincode van mijn eigen bankpas niet eens.

Vier cijfers.

Van mijn eigen geld.

Geen idee.

Als mijn telefoon definitief overlijdt, kan ik dus waarschijnlijk binnen 48 uur niet meer betalen, nergens meer naartoe omdat mijn agenda weg is en weet ik vermoedelijk ook niet meer hoe laat ik moet werken.

Maar goed.

Hij doet het weer.

De maatschappij hoeft mij voorlopig dus nog niet onder bewind te stellen.

En dat was het eigenlijk

Dat was onze week.

Kjell naar school.

Wij naar het werk.

Ik naar therapie.

Iedereen gevoed.

Telefoon gereanimeerd.

Geen vakantie voortijdig afgebroken.

Geen crisisoverleg.

Geen bestuurlijke escalaties.

En het belangrijkste:

Plan B is niet nodig geweest.

Gewoon een rustige, vrije, saaie week.

The ordinary life.

En ik moet zeggen…

Best lekker eigenlijk.

Maar laten we vooral niet te hard roepen dat het goed gaat.

Het is pas vrijdag.